بیش فعالی چیست؟ نکات علمی در مورد ADHD


اگر شما یا فرزندتان بیش فعالی دارید، با پزشک خود صحبت کنید. پزشک در مورد علائم شما، از جمله زمانی که شروع شده است، سوال خواهد کرد. آنها در مورد تغییرات اخیر در سلامت کلی شما و داروهایی که ممکن است مصرف کنید می پرسند. پاسخ به این سوالات به پزشک کمک می کند تا نوع بیش فعالی را که تجربه می کنید، تعیین کند. این به آنها کمک می کند تا بفهمند که آیا بیش فعالی ناشی از یک بیماری جدید است یا موجود یا یک عارضه جانبی دارو.

پزشک شما همچنین ممکن است یک نمونه خون یا ادرار برای بررسی سطح هورمون شما بگیرد. این به آنها کمک می کند تا تشخیص دهند که آیا شما عدم تعادل هورمونی دارید یا خیر. به عنوان مثال، عدم تعادل هورمون تیروئید ممکن است باعث بیش فعالی شود. تشخیص صحیح برای درمان موثر بیماری بسیار مهم است.

بیش فعالی چگونه درمان می شود؟

اگر پزشک فکر می‌کند که بیش فعالی ناشی از یک بیماری زمینه‌ای است، ممکن است برای درمان این بیماری دارو تجویز کند. بیش فعالی می تواند ناشی از یک بیماری روانی نیز باشد. در این صورت ممکن است پزشک شما را به یک متخصص سلامت روان ارجاع دهد. متخصص ممکن است دارو، درمان یا هر دو را تجویز کند.

رفتار

درمان شناختی رفتاری (CBT) و گفتار درمانی اغلب برای درمان بیش فعالی استفاده می شود. هدف CBT تغییر طرز تفکر و رفتار شماست. گفتار درمانی شامل بحث در مورد علائم خود با یک درمانگر است. درمانگر می تواند به شما در ایجاد استراتژی هایی برای مقابله با بیش فعالی و کاهش اثرات آن کمک کند.

15 راه برای افزایش پاسخ به نظرسنجی ها

پزشکی

ممکن است برای کمک به کنترل بیش فعالی نیاز به مصرف دارو داشته باشید. این داروها ممکن است برای کودکان یا بزرگسالان تجویز شود. آنها اثر آرام بخش بر افراد مبتلا به ADHD دارند. داروهای مورد استفاده برای درمان بیش فعالی عبارتند از:

  • دکس متیل فنیدات (فوکالین)
  • دکستروآمفتامین و آمفتامین (آدرنال)
  • دکستروآمفتامین (دکسدرین، دکستروستات)
  • Lysedxaamphetamine (Vivans)
  • متیل فنیدات (ریتالین)

برخی از این داروها در صورت استفاده نادرست می توانند منجر به عادت شوند. پزشک یا متخصص سلامت روان شما بر داروهای شما نظارت خواهد کرد. همچنین ممکن است پزشک به شما توصیه کند از محرک هایی که ممکن است باعث ایجاد علائم شوند اجتناب کنید. برای مثال، ممکن است تشویق شوید که از کافئین و نیکوتین خودداری کنید.

اگر بیش فعالی درمان نشود، می تواند کار، تحصیل و روابط شخصی شما را مختل کند. ممکن است نشانه یک بیماری زمینه ای باشد که نیاز به درمان دارد. اگر شک دارید که شما یا فرزندتان بیش فعال هستید، با پزشک خود صحبت کنید. بسته به علت زمینه‌ای، ممکن است دارو، درمان یا هر دو را توصیه کنند. آنها همچنین ممکن است شما را برای مراقبت به یک متخصص ارجاع دهند. درمان می تواند به شما در مدیریت بیش فعالی و محدود کردن اثرات آن بر زندگی شما کمک کند.

علائم شایع اختلال کمبود توجه و بیش فعالی (ADHD)

اختلال کمبود توجه بیش فعالی (ADHD) یک اختلال عصبی رشدی پیچیده است که می تواند بر توانایی شما برای عملکرد در بسیاری از جنبه های مختلف زندگی، مانند مدرسه، محل کار و حتی در خانه تأثیر بگذارد. اگرچه ADHD می تواند چالش های قابل مشاهده ای در زندگی روزمره ایجاد کند، اما علائم در کودکان و بزرگسالان متفاوت است و گاهی اوقات تشخیص آن دشوار است. ADHD بیشتر در کودکان در دوران نوجوانی تشخیص داده می شود و میانگین سنی برای تشخیص ADHD 7 سال است.

بزرگسالان مبتلا به ADHD ممکن است علائم مفصلی را در اوایل زندگی نشان دهند که نادیده گرفته می شود و منجر به تشخیص دیرهنگام در زندگی می شود. در زیر، به برخی از علائم و نشانه‌های رایج ADHD در کودکان و بزرگسالان، و همچنین نکاتی برای زندگی با ADHD و مواردی که می‌توان از آن حمایت کرد، صحبت خواهیم کرد.

علائم ADHD در کودکان

ADHD در درجه اول باعث علائم بی توجهی، بیش فعالی- تکانشگری یا ترکیبی از هر دو می شود. با ADHD، فرد ممکن است در توجه و سازماندهی مشکل داشته باشد، بی قرار یا بی قرار باشد و در کنترل خود یا رفتارهای تکانشی مشکل داشته باشد. در کودکان یا کودکان نوپا مبتلا به ADHD، این می تواند منجر به علائمی در خانه، مهدکودک یا مدرسه شود، مانند:

  • مشکل در تمرکز بر فعالیت ها و به راحتی پرت شدن
  • توجه کم هنگام بازی یا انجام تکالیف
  • در استراحت کردن، تکان دادن یا در غیر این صورت بی حرکت نشستن مشکل دارید
  • شما باید مرتباً حرکت کنید یا بدوید
  • درگیر فعالیت های با صدای بلند یا مزاحم شوید
  • زیاده روی در صحبت کردن و قطع حرف دیگران

علائم ADHD در نوجوانان

همانطور که کودکان مبتلا به ADHD بزرگتر می شوند، علائمی که تجربه می کنند ممکن است تغییر کند. در برخی موارد، علائم خاصی که در دوران کودکی مشاهده می‌شوند ممکن است در نوجوانی کمتر مشکل ساز باشند، در حالی که علائم جدید ممکن است در میان مسئولیت‌های در حال تغییر مرتبط با پیری ظاهر شوند.

در نوجوانان و نوجوانان مبتلا به ADHD، علائم دیگری که ممکن است ظاهر شوند عبارتند از:

  • مشکل در تمرکز روی تکالیف یا کارهای دیگر
  • اشتباهات مکرر در حین انجام کار
  • مشکل در انجام وظایف، به ویژه تکالیف یا تکالیف
  • مشکل در سازماندهی کار و مدیریت زمان
  • فراموشی مکرر چیزها یا از دست دادن وسایل شخصی
  • اجتناب مکرر از وظایف ذهنی
  • تجربه افزایش ناامیدی و حساسیت عاطفی
  • مشکل در هدایت روابط اجتماعی و خانوادگی
  • افزایش درگیری با والدین به دلیل علائم ADHD که بر زندگی خانگی تأثیر می گذارد

درک این نکته مهم است که در حالی که این علائم بی توجهی، بیش فعالی و تکانشگری می تواند گاهی اوقات نوجوانان و نوجوانان مبتلا به این بیماری را “نابالغ” نشان دهد، اما آنها فقط بخشی از ADHD هستند و ربطی به بلوغ ندارند. آنها بچه ندارند.

علائم ADHD در بزرگسالان

اگرچه اکثر افراد مبتلا به ADHD در دوران کودکی تشخیص داده می شوند، علائم و نشانه های این بیماری گاهی نادیده گرفته می شوند یا به اشتباه تفسیر می شوند. اما تا زمانی که علائم ADHD از قبل برای آن فرد وجود داشته باشد، هنوز می توان آنها را در بزرگسالی تشخیص داد. در بزرگسالان، علائم ADHD ممکن است به دلیل مسئولیت‌های متفاوتی که ممکن است در بزرگسالی داشته باشد، متفاوت از علائم در نوجوانی یا کودکی ظاهر شود. طبق ادبیات، بزرگسالان تمایل دارند موارد زیر را تجربه کنند:

  • مشکلات در دانشگاه یا محل کار
  • مشکل در کلاس یا تکمیل کار
  • مشکلات عزت نفس و بهزیستی روانی کلی
  • مشکلات مربوط به سوء مصرف مواد، به ویژه با الکل
  • چالش های روابط با شرکا، خانواده یا همکاران
  • تصادفات یا جراحات مکرر

علائم ADHD در زنان و دختران

در حالی که ADHD افراد در هر سن و جنس را تحت تاثیر قرار می دهد، تحقیقات نشان می دهد که ADHD تقریبا چهار برابر بیشتر از زنان است. تفاوت ADHD بین دو جنس فقط در شیوع نیست. در واقع، ADHD می تواند در زنان متفاوت از مردان رخ دهد، که می تواند به کاهش میزان تشخیص در زنان و دختران کمک کند.

بررسی انواع مدیتیشن

مقاله اخیر منتشر شده در BMC Psychiatry تحقیقاتی را در مورد علائم مختلف، شرایط همزمان و سطوح عملکرد در زنان مبتلا به ADHD مرور کرد. بر اساس این مطالعه، زنان اغلب ترکیبی از علائم بی توجهی و بیش فعالی تکانشی را تجربه می کنند که بسیاری از آنها نسبت به همتایان مرد خود شدت کمتری دارند، به خصوص در دسته بیش فعال- تکانشی.

سایر تفاوت های قابل توجه در ارائه ADHD در زنان و دختران عبارتند از:

  • مشکلات شدیدتر با نوسانات خلقی و تنظیم عاطفی
  • به احتمال زیاد مشکلات اجتماعی شدید، به ویژه با قلدری
  • افزایش خطر ابتلا به عفونت های مقاربتی (STIs) و بارداری به دلیل افزایش تعداد شرکای جنسی
  • چالش های شدیدتر در دانشگاه و عزت نفس
  • رفتارهای مورد استفاده برای جبران مشکلات در خانه، مدرسه یا محل کار را افزایش دهید

علاوه بر این، به نظر می رسد علائم ADHD با افزایش سن و در طول دوره های انتقال مانند بلوغ و بزرگسالی بدتر می شود. تغییرات هورمونی، مانند تغییراتی که با قاعدگی، بارداری یا یائسگی رخ می دهد، نیز می تواند علائم ADHD را افزایش یا بدتر کند.

سایر عوامل موثر بر ADHD

وقتی به علائم ADHD نگاه می کنیم، به نظر می رسد سن بزرگترین عامل در تفاوت علائم بین افراد است. اما تفاوت های قومیتی و فرهنگی نیز می تواند نقش مهمی در تشخیص و درمان این عارضه داشته باشد.

بر اساس تحقیقات، تفاوت در باورها، ارزش‌ها و حتی رویکردهای پزشکی می‌تواند بر نحوه مشاهده برخی رفتارها تأثیر بگذارد – که بسیاری از آنها نتیجه مستقیم ADHD هستند. در واقع، مطالعات مختلف نشان داده است که کودکانی که در گروه‌های قومی به حاشیه رانده شده‌اند، کمتر تشخیص و درمان مناسب مورد نیاز برای ADHD را دریافت می‌کنند. سایر عوامل فرهنگی که می توانند بر درک، تشخیص و درمان ADHD تأثیر بگذارند عبارتند از:

  • عدم آگاهی از وضعیت
  • ترس از انگ در اطراف این وضعیت
  • عدم اعتماد به نظام پزشکی
  • کاهش توانایی تشخیص زمانی که علائم مشکل ساز هستند
  • تفاوت در نگرش نسبت به رفتارهای خاص جنسیتی
  • موانع زبان برای غیر انگلیسی زبانان
  • عدم دسترسی یا محدودیت دسترسی به خدمات بیمه یا مراقبت های بهداشتی
  • فقدان متخصصین بهداشتی واجد شرایط فرهنگی
  • همه این عوامل می توانند در نحوه مشاهده علائم ADHD نقش داشته باشند و می توانند به موانعی برای تشخیص و درمان ADHD در جوامع به حاشیه رانده شده تاریخی منجر شوند.

نتیجه گیری و پایان

بیش فعالی اختلالی است که در افراد دیده می شود. در این مقاله سعی کردیم نکاتی ساده، علمی، آموزنده و جالب در مورد این اختلال بیان کنیم. اگر نظر، انتقاد یا پیشنهادی دارید در قسمت نظرات با ما همراه باشید.